Accepteren en afstand nemen
Wij hebben net met onze tweede zoon het huilbaby protocol in het ziekenhuis doorlopen. Onze tweede zoon is zeven weken, huilt erg veel en slaapt overdag bijna niet.
Onze eerste zoon was ook een huilbaby, uiteindelijk ook de aanleiding voor deze website. Ironisch genoeg is de tweede dus ook een huilbaby wat weer nieuwe informatie voor deze website oplevert. Dat is dan weer positief.
Doordat we met onze eerste zoon al veel ervaring hebben opgedaan in het hebben van een huilbaby, zijn we vanaf dag een gefocused op het goed doen. Alle randvoorwaarden zo regelen dat het niet willen slapen uit verkeerde patronen of onrust niet zal gebeuren.
Nu hij zeven weken is en vanaf de tweede week al veel is gaan huilen, hebben we dus ook al veel stappen met hem genomen. Consultatie bureau, huisarts, manueel therapeut, rust en regelmaat, ga zo maar door.
Maar niets heeft uitkomst gebracht. Reden om bij de kinderarts aan de bel te trekken waarna we in overleg het huilbaby protocol zijn gestart. Een week opname in het ziekenhuis, video interactie, observatie en rust voor de ouders.
Een niet te onderschatten ervaring. Een week van veel botsingen over de zorg van onze kleine en twijfels over het nut en de voortgang.
We kunnen er een heel boek over schrijven, maar wat we vooral hebben opgepikt is het ontwikkelen van een bewustwording dat je niet alles kunt sturen. Het is niet de taak van de ouder om te voorkomen dat je kind huilt of weinig slaapt. Het gevoel dat je als ouder er alles aan moet doen om de pijn weg te nemen of de slaap te vatten, is zeker niet een goede. Natuurlijk ben je er voor je kind, maar houdt zeker voldoende afstand, al is het maar als bescherming voor jezelf.
Wanneer je accepteert dat je baby veel huilt (medische oorzaken uitsluitend) en je richt je op het troosten en niet zo zeer op het echt wegnemen van de pijn, zul je zien dat het voor iedereen veranderd. Het huilen voelt minder en je kunt rust uitstralen naar je baby.
En dan maar hopen dat het snel weer over gaat…